| 7 ΣΧΟΛΙΑ

Food For Thought: The Size Of Fashion Models

collage22

Με αφορμή αυτό το άρθρο της Lifo άρχισα να σκέφτομαι την “ιδανική” εικόνα των γυναικών όπως προβάλλεται δεκαετίες τώρα μέσα από το χώρο της μόδας. Μάλιστα, μετά από μία σύντομη συζήτηση που είχα με μερικές από εσάς μέσω facebook κατάλαβα ότι κι εσείς προβληματίζεστε επ’ αυτού.

Για να σε βάλω στο θέμα, η συζήτηση ξεκίνησε όταν η H&M διάλεξε μια πανέμορφη κοπέλα προκειμένου να προωθήσει στο online store τα plus size beachwear, που η εταιρία ονομάζει  “H&M+“, χωρίς να κάνει κάποια διάκριση ανάμεσα στις συλλογές, χωρίς καν να αναφερθεί στο γεγονός. Και πολύ καλά έκανε, πάντοτε χαίρομαι να βλέπω γνωστά και ποιοτικά brands να προχωρούν σε τέτοιες κινήσεις. Αρχίζοντας όμως να διαβάζω τα σχόλια των αναγνωστών κάτω από το άρθρο της Lifo, με μεγάλη μου απογοήτευση είδα 2-3 χρήστες να αναφέρονται στο μοντέλο λέγοντας ότι είναι παχύσαρκη, ότι δεν έχει ”υγιές” σώμα και ότι δημιουργεί αρνητικά ερεθίσματα σαν τα ανορεξικά μοντέλα απλά προς την αντίθετη κατεύθυνση, παροτρύνοντας τα νέα κορίτσια να τρώνε με λαιμαργία και χωρίς όριο. Ευτυχώς, η πλειοψηφία των υπόλοιπων αναγνωστών, απόρησε με τέτοιου είδους σχόλια και οι περισσότεροι από αυτούς είχαν την εξής απορία: 

Πόσο πολύ έχουμε επηρεαστεί από τα πρότυπα που μας επιβάλλουν, ώστε να θεωρούμε το συγκεκριμένο κορίτσι (αλλά και τα υπόλοιπα plus size μοντέλα) παχύσαρκο και ότι προωθεί αρνητικά μηνύματα;!

Το μοντέλο που προωθεί την plus size beachwear συλλογή των Η&Μ

Το μοντέλο που προωθεί την plus size beachwear συλλογή των Η&Μ

90-s-barbie-and-00-s-barbie-square

Με το photoshop να κυριαρχεί όχι μόνο στα περιοδικά μόδας αλλά και στην ίδια μας την καθημερινότητα (βλέπε facebook pictures), παρατηρώ ότι “φυσιολογικό” μάλλον θεωρείται μονάχα το πολύ αδύνατο σώμα, χωρίς να λαμβάνονται υπόψιν παράγοντες όπως διατροφή, άθληση, μεταβολισμός. Το μάτι μας έχει συνηθίσει στην τελειότητα και ο,τιδήποτε δεν ταιριάζει στην περιγραφή τείνει, πολλές φορές, να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης και κουτσομπολιού. Μπορώ να δεχτώ ότι με το λεπτό σώμα τα ρούχα φαίνονται πιο όμορφα και γι’αυτό προτιμούνται από τους σχεδιαστές. Μπορώ επίσης να δεχτώ ότι όλοι, άντρες και γυναίκες, θεωρούμε το αδύνατο αλλά με sexy καμπύλες σώμα ίσως πιο ελκυστικό. Αλλά είναι πιο υγιές; Όχι πάντα.  

Σε κάθε περίπτωση, τα ακραία πρότυπα δεν είναι θεμιτά, ειδικά σε μία κοινωνία που δέχεται λάθος ερεθίσματα από παντού. Ας μην ξεχνάμε ότι όλοι επηρεαζόμαστε από αυτά που μας περιβάλλουν, άρα κάθε εμμονή σε έναν συγκεκριμένο τύπο σώματος δεν κάνει καλό. Δυστυχώς, είναι πολλά τα παραδείγματα γυναικών και, κυρίως, εφήβων που επηρεάστηκαν από το skinny σωματότυπο που προβάλλεται με τόσο πάθος στα περιοδικά, μπήκαν στο τριπάκι της ανορεξίας και δε βγήκαν κερδισμένες. Ακόμα και οι Barbie έχουν αλλάξει διαστάσεις – αυτές που είχα όταν ήμουν μικρή δεν έχουν καμία σχέση με αυτές που κυκλοφορούν τώρα.  Αυτό δε σημαίνει όμως ότι και η μανιώδης προβολή του αντίθετου άκρου είναι επιθυμητή. Επίσης, ο διαχωρισμός ανάμεσα στους σωματότυπους στις καμπάνιες διαφόρων brands δε θα έπρεπε να υφίσταται κατά τη γνώμη μου. Ποτέ δεν κατάλαβα Δελτία Τύπου του στυλ “Ο τάδε οίκος μόδας αξιοποιεί plus size μοντέλα για τη νέα του XL συλλογή!”, σαν να πρόκειται για επαναστατική κίνηση. Είναι αυτονόητο ότι οι εταιρίες ρούχων θα πρέπει να παράγουν ρούχα που θα κυκλοφορούν και σε μεγαλύτερα μεγέθη και να μην υπήρχε διάκριση. Ξέρετε, κύριοι σχεδιαστές, η πλειοψηφία των γυναικών δεν είναι skinny. Και, τέλος πάντων, τί κακό έχει το φυσιολογικό σώμα χωρίς κοιλιακούς που θυμίζουν photoshop; 

Ευτυχώς, έχουν ήδη ξεκινήσει κάποιες κινήσεις προκειμένου να έρθει μία ισορροπία στο χώρο. Όπως αναφέρει και η Athens Voiceη αρχή έγινε το 2010 στη New York Fashion Week όταν ένα show αφιερώθηκε σε συλλογές plus size. Τον περασμένο Φεβρουάριο, παράλληλα με το London Fashion Week, διοργανώθηκε το Plus Size Fashion Week, μία διοργάνωση που ανέλαβε η boutique “Trapped In A Skinny World” και το περιοδικό Evolve. 

Μακάρι τέτοιες εκδηλώσεις να καθιερωθούν και σιγά σιγά να επεκταθούν σε σημείο που να μη χρειάζεται να αποτελούν θέμα ενός άρθρου. Δε θα έπρεπε οι γυναίκες με καμπύλες να βρίσκουν όμορφα ρούχα χωρίς να χρειαστεί να ψάχνουν ώρες; Πώς ο καταναλωτής θα ταυτιστεί με το brand αν βλέπει ότι όλα τα ρούχα όχι μόνο προωθούνται από γυναίκες που θυμίζουν Ελληνίδα θέα, αλλά είναι προορισμένα να κολακεύουν μόνο τα αντίστοιχα σώματα;

Οι λάτρεις της μόδας πολλές φορές υποστηρίζουμε με πάθος ότι η μόδα είναι τέχνη. Η τέχνη όμως μας μορφώνει, μας κάνει καλύτερους σαν ανθρώπους. Δεν είναι ώρα να μας μορφώσει και η μόδα; Να μάθει στη νέα γενιά ότι “σωστό” και υγιές σώμα δεν είναι απαραίτητα μόνο το λεπτό; Δεν πρέπει να μας μάθει να αγαπάμε τον εαυτό μας ακόμα και αν δεν έχουμε καμία σχέση με τα πρότυπα της εποχής, να αποφεύγουμε τις υπερβολές, να δεχόμαστε τους άλλους όπως είναι;