| 1 ΣΧΟΛΙΑ

8th Marathon By Wind In Thessaloniki: SLF Reports..

φωτογραφία (12)

Πάνω από 10.000 δρομείς έδωσαν το παρόν στον Μαραθώνιο “Μέγας Αλέξανδρος” που διοργάνωσε η WIND στην πανέμορφη Θεσσαλονίκη την Κυριακή 21 Απριλίου και το SLF δε μπορούσε παρά να παρευρεθεί, όπως άλλωστε σε είχα ενημερώσει και σε προηγούμενο άρθρο. Εγώ προτίμησα να συμμετέχω στον αγώνα των 5χλμ, κάποιοι άλλοι προτίμησαν τα 10 χλμ, ενώ οι πιο μάχιμοι (και ήταν πολλοί!) ξεκίνησαν από την Πέλλα για τον αγώνα των 42 χλμ! Κοινό για όλους ήταν το σημείο τερματισμού. Ο Λευκός Πύργος πλημμύρισε από το γαλάζιο κύμα των 1000 και πλέον δρομέων της WIND Running Team ενώ οι δυνατοί ήχοι των QUILOMBO στα χρώματα της WIND, υποδέχονταν όλους τους δρομείς ξεσηκώνοντας μας με τα τύμπανά τους σε ρυθμούς samba. Και όχι μόνο μας ξεσήκωναν, αλλά μας έδιναν κουράγιο να συνεχίσουμε και μας ανέβαζαν τη διάθεση. Ακόμα με θυμάμαι να κάνω κάτι αστείες κινήσεις προσπαθώντας να συνδυάσω τρέξιμο και χορό ταυτόχρονα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενα να έχει πάρα πολύ κόσμο – είχε υπέροχο καιρό και πίστευα ότι η μέρα ήταν καλύτερη για βόλτα παρά για κούραση. Χάρηκα πάρα πολύ όταν βγήκα λάθος και συνειδητοποίησα ότι ο κοινωνικός σκοπός της εκδήλωσης άγγιξε περισσότερους από όσους φανταζόμουν: η WIND φέτος διάλεξε να ενισχύσει το Ορφανοτροφείο Θηλέων “Μέλισσα”, περνώντας παράλληλα ένα μήνυμα συμπαράστασης για το πρόσφατο δυσάρεστο γεγονός στον μαραθώνιο της Βοστώνης, παρέχοντας στους δρομείς αυτοκόλλητο με τη λέξη “Why?”.

Οι αναμνήσεις μου από το σύντομο αυτό ταξίδι είναι πολλές. Ένιωσα υπερηφάνεια που κατάφερα να τερματίσω και σίγουρα το αναμνηστικό μετάλλιο που παρέλαβα είναι ανεκτίμητης αξίας. Την ώρα του αγώνα σκέφτηκα αρκετές φορές να τα παρατήσω καθώς δεν αθλούμαι καθόλου και μου ήταν πολύ δύσκολο να συνεχίσω το τρέξιμο. Συχνά πυκνά, όμως, περνούσαν οι πραγματικοί ήρωες του Μαραθωνίου: απλοί άνθρωποι που όχι μόνο έτρεχαν, αλλά έσπρωχναν τα καροτσάκια ανθρώπων με ειδικές ανάγκες. Την πρώτη φορά που είδα κάτι τέτοιο, βούρκωσα. Και πείσμωσα. Μπορεί να μην έσπασα το παγκόσμιο ρεκόρ, αλλά έσπασα το προσωπικό μου σίγουρα. Επίσης, δεν ξέρω αν το έχεις ζήσει ποτέ, αλλά είναι εκπληκτικό συναίσθημα αυτό που βλέπεις την γραμμή τερματισμού αλλά ακόμα δεν τη φτάνεις, έχει λιώσει στην κούραση και λες “άντε, πόσο ακόμα;!” και σε ενισχύει ο κόσμος. Τα χειροκροτήματα, τα “άντε κοπέλα μου, λίγο έμεινε, μπορείς!” ήταν πολλά. 

Τέλος, γνώριζα ότι λίγα μέτρα πριν τον τερματισμό είχε στηθεί μία ειδική αψίδα. Όσοι περνούσαν από κάτω (και άρα τερμάτιζαν έπειτα από λίγο) δώριζαν 1 ευρώ στο Ορφανοτροφείο. Όταν λοιπόν έφτασα στο συγκεκριμένο σημείο χαμογέλασα και αισθάνθηκα τόσο καλά με τον εαυτό μου που μπόρεσα να βοηθήσω. Ίσως έκανα ένα παιδί χαρούμενο, ίσως χάρη σε εμένα και στους υπόλοιπους χιλιάδες δρομείς κάποια παιδάκια να ψιθυρίζουν “ευχαριστώ” πριν κοιμηθούν. 

Γι’αυτό κι εσύ, κάνε ένα like στη WIND, να ενημερωθείς για τον επόμενο Μαραθώνιο και γενικά κράτα τα μάτια σου ανοιχτά για τέτοιου είδους κινήσεις. Μπορεί αυτή τη στιγμή να πονάει όλο μου το σώμα και να χρειάζομαι Πι για να κουνηθώ, αλλά είναι η μόνη φορά που η κούραση πραγματικά άξιζε τον κόπο και είχε ουσιαστικό νόημα. 

az_marathon_2944 φωτογραφία (3) φωτογραφία (7) φωτογραφία (6) collage φωτογραφία (2) sk_marathon_0643 φωτογραφία (13) φωτογραφία

(και για να βάλουμε και λίγο fashion μέσα, τα AirMax 2013+ της Nike με έβγαλαν ασπροπρόσωπη)