| 2 ΣΧΟΛΙΑ

Turns Out I’ve Been Blogging For Six Years

Hooray, it's today Good morning y'all #KikkiK #toshiba #clickmini #satellite #inspiration #coffee #breakfast #butfirstcoffee #girly #creative

Σήμερα, που λέτε, το Smells Like Fashion κλείνει έξι ολόκληρα χρόνια λειτουργίας – σαν σήμερα το 2010 αποφάσισα ότι χρειαζόμουν ένα χόμπι σχετικό με τη μόδα. Κάθισα, λοιπόν, μπροστά από τον υπολογιστή μου, επιστράτευσα όλες τις γνώσεις μου περί τεχνολογίας (=καμία), βρήκα ένα cool όνομα, δημιούργησα ένα blog και άρχισα να γράφω ό,τι μου κατέβαινε στο κεφάλι σχετικά με μόδα, τάσεις και πασαρέλες. Σιγά σιγά, περισσότεροι από τρείς άνθρωποι άρχισαν να επισκέπτονται το blog και αυτό με έφερε σε επαφή με εταιρίες δημοσίων σχέσεων, που έστελναν διαρκώς προσκλήσεις σε εκδηλώσεις, προϊόντα για να δοκιμάσω και καμιά φορά πλήρωναν κιόλας για να εξασφαλίσουν μία θέση στα άρθρα μου – πόσο τέλειο;!

Δεν ήταν καθόλου εύκολο όμως. Τον πρώτο χρόνο μιλούσα μόνη μου αφου το SLF δεν είχε επισκεψιμότητα, μιας και ήταν νέο στο χώρο – ήταν πολύ απογοητευτικό, αλλά παράλληλα ήταν και αναμενόμενο. Έπειτα, όμως, έγινε ένα μεγάλο boom και το blog εκτοξεύθηκε, μεγάλωσε, επανασχεδιάστηκε και οδήγησε σε μία τρομακτικά busy καθημερινότητα με δεκάδες events την εβδομάδα, meetings με νέους συνεργάτες και άπειρες ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Δεν ήμουν δα και καμία Man Repeller, βέβαια, ήταν όμως πολύ ωραία περίοδος.

Και μετά, τα πράγματα άλλαξαν πάλι: χάρη στο blog μου, κέρδισα μία θέση στο τμήμα Fashion Journalism του London College of Fashion! Παράλληλα, σε μία προσπάθεια να βγάλω λίγο χαρτζιλίκι, ξεκίνησα να δουλεύω part time ως βοηθός personal shopper, κάτι που με έφερε σε επαφή με φανταστικούς ανθρώπους του χώρου. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έπρεπε παράλληλα να συγκεντρωθώ στην πτυχική μου: ένα alternative περιοδικό γάμου με τίτλο The Veil. Όπως είναι λογικό, ο ελεύθερος χρόνος μου μειώθηκε δραματικά. Και πριν προλάβω να καταλάβω τι συμβαίνει, βρήκα μία εκπληκτική δουλειά στο VIP Client Services τμήμα του Dover Street Market.

Αυτός ο τελευταίος ενάμισης χρόνος είναι τελείως σουρεάλ (εγώ με κανονική δουλειά στο Λονδίνο;;; όντως;;) αλλά έχει μειώσει τόσο το χρόνο μου σε σημείο που τις περισσότερες φορές απλά ξεχνάω ότι έχω blog. Πλέον δεν έχω την ώρα και τη διάθεση να ποζάρω άπειρες ώρες μέσα στο κρύο για να αναδείξω το νέο μου φόρεμα, ή να σπαταλάω χρόνο για την τέλεια still life εικόνα στο instagram. Αυτή η νέα ρουτίνα είναι πολύ περίεργη, μιας και είχα συνηθίσει να ζω μέσα από την οθόνη του υπολογιστή μου και να μεταφράζω τα πάντα σε likes και shares. Παραδέχομαι, όμως, ότι αισθάνομαι πολύ πιο ελεύθερη – πλέον δεν νιώθω την ανάγκη να ποστάρω ανούσιες selfies μέρα παρά μέρα ή να καυχιέμαι για τη ζωή μου στο Snapchat. Ο κλασικός πόνος στην πλάτη (αποτέλεσμα των ατελείωτων ωρών μπροστά στο laptop) έχει εξαφανιστεί και μάλιστα δεν έχω καν ανοίξει τον υπολογιστή εδώ και βδομάδες.

Αυτά συμβαίνουν όταν βρίσκεις δουλειά και πρέπει να φερθείς σαν ενήλικας που έχει λογαριασμούς να πληρώσει και ζωή να ζήσει: θέτεις προτεραιότητες. Απλά προσαρμόζεσαι στις νέες σου συνήθειες και δέχεσαι ότι η ζωή μπορεί να μην σου φέρει τα πάντα όπως τα ήθελες. Το σημαντικό είναι να νιώθεις ευγνωμοσύνη για όλα όσα πέτυχες (ιδανικά αν δεν είχες την παραμικρή βοήθεια, όπως εγώ) και να ζεις το παρόν χωρίς φαντάσματα του παρελθόντος. Κι εγώ προσωπικά νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη για όσα μου προσέφερε τούτο εδώ το blog – γιατί, χωρίς αυτό, δεν θα καθόμουν στο τέλειο μου διαμέρισμα στο Λονδίνο αυτή τη στιγμή.

Σας ευχαριστώ όλες και όλους για την υποστήριξη όλα αυτά τα χρόνια <3